Mieszkanki Meghalayi zdają sobie sprawę ze swojej wyjątkowej sytuacji. – Urodzić się tutaj kobietą to błogosławieństwo – mówi z przekonaniem Patricia Mukhim, dyrektorka organizacji pozarządowej Indigenous Human Ressources w rozmowie z francuską dziennikarką Cecile Allegrą. – To my zarządzamy rodzinnymi finansami, decydujemy, do jakiej szkoły pójdą nasze dzieci. Podejmujemy nawet najbardziej błahe decyzje, jak ta, czy pojechać do sąsiedniej wioski. Nic nie może się wydarzyć bez naszej wiedzy i naszego przyzwolenia – wtóruje jej z zadowoleniem Lakshmi, która od pięciu lat prowadzi sklep z pamiątkami własnej roboty. Sprzedaje je odwiedzającym stolicę turystom. Na półkach pełno jest biżuterii, lusterek w bambusowej oprawie i wazonów. Zapytana, jak znajduje czas na wykonanie tych wszystkich przedmiotów, mając trójkę małych dzieci, wzrusza ramionami i tłumaczy, że to mąż się nimi zajmuje. A kiedy wypełni wszystkie domowe obowiązki i położy dzieci spać, musi jeszcze przyjść jej pomóc. Revathy, matka czworga dzieci,
zwierza się z kolei, że nie chciałaby siedzieć cały dzień w domu i się nimi zajmować. Woli swoją pracę sprzedawczyni na lokalnym targu. Dzięki temu ciągle poznaje nowych ludzi i nigdy się nie nudzi.